şems II

sen keyf ile deli gönül keyf ile

mor kaftanlar içinde eder semayı canlar
adından dem vurulan hep aynı rindanedir

sesindir
kubbeden aks ile değen canıma
o ki kudûm ile raksıdır neyin
o ki dingilikten sonra heyheyin
ve câmâ can veren şarabîlerin
elîfi gül ile şerh etmesidir

dokun ki titresin tenimde cânım
ademin de kendini bilme vaktidir

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir